Mispelcompote – een vergeten herfstlekkernij

November is voor mij de tijd van de mispels. Wanneer de meeste fruitbomen hun oogst al lang hebben prijsgegeven, hangen de mispels vaak nog aan de takken.

Het is een bijzondere vrucht, want je kunt ze niet zomaar van de boom plukken en onmiddellijk opeten. Mispels moeten eerst goed rijp en beurs worden. Hun vruchtvlees wordt dan zacht en bruin, terwijl de wrange smaak verdwijnt en plaatsmaakt voor een heerlijk zoetzuur aroma, vergelijkbaar met appelmoes.

Zoals er vergeten groenten bestaan, hebben we blijkbaar ook vergeten fruit. En de mispel is daar een prachtig voorbeeld van!

Vroeger waren mispels veel bekender, maar tegenwoordig weten heel wat mensen niet eens meer hoe ze eruitzien, laat staan hoe ze smaken of wat je ermee kunt klaarmaken.

Dus... laten we het over de mispel hebben!

Een mispel moet eerst beurs worden voordat je ze kunt eten en vervolgens zitten er ook nog eens vijf flinke pitten in. Wie een hele oogst wil verwerken, heeft dus wel wat werk voor de boeg. Ik vermoed dat er vroeger heel wat mispels gewoon op de grond bleven liggen omdat niemand zin had om eraan te beginnen. ;-)

Nochtans is het een bijzonder interessant herfstfruit. Mispels bevatten onder andere voedingsvezels, kalium en verschillende plantaardige stoffen, waaronder polyfenolen. Kalium draagt bij aan een normale spierwerking en bloeddruk, terwijl voedingsvezels belangrijk zijn voor een goede darmwerking. De aanwezige polyfenolen behoren tot de stoffen die planten van nature aanmaken en waarvan sommige een antioxidatieve werking hebben.

Dus mispels passen mooi bij de tijd van het jaar waarin we wat vaker naar stevige, voedzame herfstgerechten grijpen. Je hoeft echt niet altijd naar exotisch fruit te zoeken. Ook onze eigen, wat vergeten vruchten hebben heel wat te bieden.

Na mijn mispeloogst ga ik daarom graag aan de slag met compote, confituur en mispelvlaai. Ik begin met een eenvoudige compote, want die vormt meteen de basis voor de andere bereidingen.

Het meeste werk zit eigenlijk in het verwijderen van de pitten. Een mispel bevat doorgaans vijf grote, harde pitten en die maken het verwerken wat omslachtig.

Vaak wordt aangeraden om mispels door een roerzeef of passe-vite te draaien, maar daar ben ik zelf geen voorstander van. De pitten zijn behoorlijk groot en komen regelmatig vast te zitten onder de draaibladen.

Daarom pak ik het anders aan. Het is een beetje een enorme knoeiboel, maar ik vind het de snelste manier om zoveel mogelijk vruchtvlees over te houden.

En het resultaat mag er zijn! De compote die ik vandaag maakte, was zelfs zo lekker dat ik er helemaal geen suiker aan hoefde toe te voegen.

Een natuurlijke verdikker

Mispels bevatten van nature pectine, een stof die helpt om fruitbereidingen te laten indikken. Dat is bijzonder interessant wanneer je van de compote later confituur wilt maken. Houd er wel rekening mee dat het pectinegehalte afneemt naarmate het fruit verder rijpt.

Lekker bij hartige gerechten

Mispelcompote hoeft niet altijd een dessert te zijn. Probeer ze eens als alternatief voor appelmoes bij gebraden kip, varkensvlees of een herfstig stoofpotje. De zachte, lichtzoete smaak past verrassend goed bij hartige gerechten.

Maak er een herfstig dessertje van

Schep wat mispelcompote in een glaasje, doe er een laagje volle yoghurt of plattekaas bovenop en werk af met geroosterde hazelnoten. Een eenvoudig dessertje waarmee je dat vergeten fruit nog eens extra in de kijker zet.